Pedagog szkolny » Dla Rodziców


 WAŻNE RZECZY - PRZECZYTAJ !!! 

ROK SZKOLNY 2020/2021

 WARSZTATY BOŻONARODZENIOWE 2020

https://www.youtube.com/watch?v=Q5s6Yafv8ls&feature=youtu.be&fbclid=IwAR0sW-CzO8olajivZ8hZcrhIOhqKxBaLK2ZZeTW31GN-a94FSGwJNTWlj7Q

-----------------------------------------------------------------------------------------

Rola socjalizacji w życiu człowieka

Socjalizacja oznacza przede wszystkim proces uspołeczniania człowieka, czyli przygotowania go do życia w społeczeństwie.
          Proces socjalizacji można zdefiniować jako ogół działań ze strony społeczeństwa, zwłaszcza rodziny, szkoły i środowiska społecznego, zmierzających do uczynienia z jednostki istoty społecznej, tj. umożliwienia jej zdobycia takich kwalifikacji, takich systemów wartości i osiągnięcia takiego rozwoju osobowości, aby się mogła stać pełnowartościowym członkiem społeczeństwa. 
       Uspołecznianie pierwotne rozpoczyna się od najwcześniejszych chwil życia i rozwoju dziecka za pośrednictwem pierwotnego środowiska wychowawczego, jakim jest RODZINA. Pod wpływem interakcji ze swymi opiekunami, a następnie innymi kręgami osób, dziecko w drodze naśladownictwa, identyfikacji, później zaś w drodze przyjmowania ról innych ludzi ze swego otoczenia, a przede wszystkim tzw. znaczących innych (rodzice, rodzeństwo, nauczyciele) uczy się wzorów zachowań oraz wartościowania i oceniania.  
             Natomiast socjalizacja wtórna dokonuje się znacznie później za pośrednictwem tak zwanego uogólnionego innego, który stanowi reprezentację całego społeczeństwa. Charakterystyczną cecha socjalizacji pierwotnej jest to, że w jej trakcie rozpoczyna się kształtowanie osobowości człowieka, w związku z czym ma ona największy wpływ na jego dalsze funkcjonowanie. Obejmuje ona między innymi formowanie takich cech, jak: postawy, tożsamość, przekonania i inne najważniejsze składniki osobowości ludzkiej. W związku z czym można stwierdzić, że to, w jaki sposób człowiek będzie postępował w przyszłości, jaki będzie miał stosunek do siebie i innych ludzi, a także to, w jaki sposób zostanie ukształtowany system jego wartości, w największej mierze jest zdeterminowane oddziaływaniem pierwotnego środowiska wychowawczego, czyli rodziny. Socjalizacja pierwotna kończy się w momencie, gdy w świadomości jednostki zostaje ukształtowane pojęcie uogólnionego obcego, czyli wówczas, gdy człowiek nabywa zdolności identyfikacji nie tylko ze znaczącymi innymi, czyli członkami najbliższego otoczenia, ale również z całym społeczeństwem. To właśnie w rodzinie dziecko po raz pierwszy styka się z wartościami i postawami, które przejmuje od swoich rodziców, czyli zdobywa podstawy niezbędne do funkcjonowania w społeczeństwie. Rodzina stanowi więc fundament osobowości dziecka, uczy go sposobów postępowania, zachowania, czyli wszelkich norm współżycia społecznego. To ona, w największym stopniu, kształtuje jednostkę dostosowaną, bądź też niedostosowaną społecznie. 

---------------------------------------------------------------------------------

Międzynarodowy Dzień Ochrony Praw Dziecka i Praw Człowieka

10 grudnia 

Każde dziecko ma prawo do:

- wychowywania się w rodzinie,
- adopcji,
- oświaty i nauki,
- kultury, wypoczynku i rozrywki,
- ochrony zdrowia i opieki medycznej,
- wszechstronnego rozwoju osobowości, swobody wyznania, światopoglądu,
- dostępu do informacji,
- ochrony przed wyzyskiem i poniżającym traktowaniem (prawo do nietykalności osobistej),
- prywatności,
- równości.

Prawa socjalne dziecka to:

-prawo do zabezpieczenia socjalnego,
-prawo do możliwie najwyższego poziomu ochrony zdrowia,
-prawo do odpowiedniego standardu życia,
-prawo do wypoczynku, czasu wolnego, rozrywki i zabawy. 

W Polsce najważniejszymi aktami prawnymi gwarantującymi prawa dziecka są: Konstytucja RP, Konwencja o Prawach Dziecka, Ustawa o Rzeczniku Praw Dziecka.

Orkiestra Dni Naszych – Piosenka o Prawach Dziecka
https://www.youtube.com/watch?v=Mudintn3BM4  

----------------------------------------------------------------------------------------

MIĘDZYNARODOWY DZIEŃ OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH
3 GRUDNIA

Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych został ustanowiony w 1992 roku przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych. Ustanawiając Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych ONZ chciało zwrócić uwagę na problemy tej grupy społecznej
i podkreślić konieczność działań na rzecz integracji osób niepełnosprawnych z resztą społeczeństwa, wyrównywania szans i przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu tych osób.

Niepełnosprawność jest jednym z ważniejszych problemów współczesnego świata. Celem corocznych obchodów Dnia Osób Niepełnosprawnych jest zwrócenie uwagi na prawa osób
z niepełnosprawnościami, upowszechnianie idei tolerancji, otwartości i szacunku dla inności, a także ukazanie korzyści płynących z pełnej integracji osób niepełnosprawnych w życiu politycznym, społecznym, gospodarczym i kulturalnym.

Niepełnosprawność – brak możliwości samodzielnego zapewnienia sobie normalnego życia indywidualnego i społecznego na skutek wrodzonego lub nabytego upośledzenia sprawności fizycznej lub psychicznej. Pojęcie definiowane wielorako.

Każdy chce być możliwie samodzielny, radzić sobie w codziennym życiu, być częścią społeczeństwa, a osoby niepełnosprawne nie są tu wyjątkiem.

INTEGRACJA - to słowo, które w Międzynarodowym Dniu Osób Niepełnosprawnych (i nie tylko) powinno wybrzmiewać jak najgłośniej.

Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych – plakat - Printoteka.pl

------------------------------------------------------------------------------------

KOMUNIKACJA

RODZIC – DZIECKO

W kontaktach międzyludzkich ciężko jest zachować całkowite milczenie. Ludzie potrzebują wzajemnie wpływać na siebie przy pomocy słów. Tak samo jest w relacji rodzic – dziecko. Rodzice muszą rozmawiać ze swoimi dziećmi, ponieważ dzieci pragną rozmawiać z nimi. Rozmowa z rodzinie ma ogromny wpływ na sytuację w domu.

Rozmowa jest zatem ważna, jednak istotniejsze jest to w jaki sposób rodzice prowadzą rozmowę z dziećmi. Najczęściej wypowiedzi rodziców przepełnione są opiniami, osądami, krytyką, moralizowaniem, nakazami, zakazami, często przekazywanymi w formie kazań (Gordon, 1993). Dodatkowo podczas wspólnej rozmowy rodzice często dają dzieciom niechciane rady, przerywają im, bagatelizują ich problemy lub emocje, sprzeczają się z nimi, zajmują się czymś innym lub odchodzą od dziecka (Ambroziak, Kołakowski, Siwek, 2018). Rodzice przekazują dziecku w ten sposób jasny komunikat dotyczący braku akceptacji tego, jakie ono jest (Gordon, 1993).

 

SPOSÓB ROZMOWY

 

PRZYKŁAD

MOŻLIWE ODCZUCIA DZIECKA

 

Obwinianie i oskarżanie

 

„Znowu zostawiłeś niepościelone łóżko! Dlaczego zawsze tak robisz? Czy nigdy nie możesz togo zrobić jak należy? W ogóle mnie nie słuchasz!”

„Porządek jest ważniejszy ode mnie”. „Jestem do bani”. „Nie będę cię słuchać. Choć się staram to i tak tego nie widzisz”.

 

Przezywanie

 

„Ale z ciebie brudas. Wiecznie masz bałagan w pokoju.”

„Jesz jak świnka.”

„Ma rację. Jestem do niczego”. „Po co się starać?” „Mam ochotę zrobić mu na złość”. „Znowu zrzędzi”.

 

Straszenie

 

„Jeżeli jeszcze raz rozlejesz wodę to oberwiesz w ucho.” „Jeżeli w tej chwili się nie ubierzesz, to idę bez ciebie.”

„Boję się”. „Daj mi spokój”. „Jest mi smutno i chce mi się płakać”.

 

Rozkazy

 

„Marsz do pokoju”.

„W tej chwili masz sprzątnąć z biurka!”

„Natychmiast wynieś śmieci!”

„I co mi zrobisz, jak tego nie zrobię?”.

„Boję się”.

„Zmuś mnie”.

 

Wykłady i moralizowanie

 

„Uważasz, że to ładnie tak mlaskać przy objedzie? Widzę, że nie wiesz co to są dobre maniery. Chyba nie chciałbyś by ktoś mlaskał tak samo przy tobie, prawda? Sanuj innych, a inni będą szanować ciebie”.

Bla, bla, bla…”. „Ale przynudza”.

„Jestem beznadziejny”.

„Ale nudy”.

Ostrzeżenia

 

 

 

„Uważaj, bo się skaleczysz!”

„Nie wychylaj się! Spadniesz!”

„Włóż sweter bo zmarzniesz!”

„Boję się”.

„Nie dam sobie rady”. „Świat jest przerażający”.

 

Postawa męczennika

 

Chcecie mnie do grobu wpędzić?” „Przez ciebie osiwieję”.

 „Tracę siły, kiedy widzę co ty robisz!”

„To moja wina”.

„O co ci chodzi?”,

„To przeze mnie”. „Boję się”.

 

Porównania

 

„Dlaczego nie jesteś tak grzeczny jak brat?”

„Zrób to tak dobrze jak siostra”.

„Twój brat poradziłby sobie z tym. A ty?”

„Kocha ją bardziej ode mnie”.

„Chcę zniknąć”.

„Nic nie jestem wart”. „Nienawidzę mojej siostry”. „Jestem do niczego”.

 

Sarkazm

 

„Macie grafologa w szkole? Ja nie mogę się po tobie doczytać.” „Powinieneś dostać medal za bałaganiarza roku!”

„Jesteś genialna! Żeby zapomnieć książki ze szkoły potrzebnej do nauki na sprawdzian. Gratulacje!”

„Czuję się zakłopotany i poniżony”.

„Ale mnie wkurza”.

„Nie masz prawa się ze mnie śmiać”.

„Przecież staram się jak mogę”.

 

Proroctwa

 

„Jak tak dalej pójdzie to nigdy nie skończysz szkoły!” „Jeżeli nie przestaniesz wiecznie się kłócić z innymi to nigdy nie znajdziesz przyjaciół!”

„Po co się starać, przecież i tak spisał mnie na straty”. „Mama ma rację, będę sam jak palec”. „Jestem beznadziejny”. „Zamknij się!”

 Źródło: Faber, A., Mazlish, E., Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły, Poznań 2013, s. 87 – 92.

Takie sposoby prowadzenia rozmowy odpycha od rodziców ich dzieci. Przestają
z nimi dzielić się własnymi przeżyciami. Uczą się, że lepiej jest zatrzymać dla siebie własne uczucia lub problemy, niż narażać się na niezrozumienie i brak akceptacji (Gordon, 1993).

CO WIĘC ROBIĆ?

Słuchać oraz  akceptować!

„Jest to jeden z owych prostych, ale cudownie pięknych paradoksów życia: kiedy człowiek czuje, że ten drugi akceptuje go rzeczywiście takim, jaki jest, staje się niezależny i od tej chwili może zacząć zastanawiać się nad tym, jak chciałby się zmienić, jak mógłby stać się inny i zrealizować więcej z tego, do czego jest zdolny” (Gordon, 1993, s. 35). Poprzez taką postawę można stać się dla własnego dziecka ogromną pomocą i wsparciem. Przekłada się to również na wzajemne relacje wewnątrzrodzinne. W ten sposób u dziecka zwiększa się poczucie własnej wartości, sprawczości oraz rozwija się większa świadomość uczuć i potrzeb. Staje się samodzielniejsze, chętniejsze do współpracy oraz zyskuje umiejętność rozwiązywania problemów w sposób konstruktywny (Gordon 1993).

 PROSTE ZASADY AKTYWNEGO SŁUCHANIA:

· Skup się jedynie na słuchaniu dziecka – przerwij inne czynności

· Bądź szczerze zainteresowany tym co mówi twój syn/córka

· Staraj się utrzymywać kontakt wzrokowy

· Unikaj schematycznych sposobów prowadzenia rozmowy – nie oceniaj, nie przezywaj, nie dawaj rad, nie zrzędź, nie praw kazań

· Stosuj zwroty zachęcające dziecko do dalszego mówienia:

® „Aha", ® „Och!" ® , „Hm... hm... ", ® „Interesujące", ® „Rzeczywiście", ® „Serio?!", ® „Ty to zrobiłeś, co?", ® „Doprawdy?", ® „Opowiedz mi o tym!", ® „Interesowałby mnie twój punkt widzenia", ® „Chciałbyś o tym pomówić?", ® „Porozmawiajmy sobie o tym".

· Używaj parafrazy i postaraj się podsumowywać to, co usłyszałeś od dziecka. Możesz skorzystać ze zwrotów podanych poniżej: ® „To oznacza, że…” ® „Usłyszałam od ciebie, że…” ® „Powiedziałaś, że…” ® „A więc Olek powiedział, że…”

· Staraj się odczytywać i nazwać uczucia swojego dziecka: ® „Wygląda na to, że czujesz…” ® „To musiało cię rozzłościć.” ® „”Widzę, że jesteś…”

(Ambroziak, Kołakowski, Siwek, 2018)

Dobra komunikacja między rodzicem, a dzieckiem prowadzi do rozwijania satysfakcjonujących obie strony relacji. Wpływa na to wzajemnie okazywany szacunek oraz przyzwolenie na bycie sobą i odczuwania własnych emocji, które są w pełni akceptowane.

 BIBLIOGRAFIA:

 Ambroziak, K., Kołakowski, A., Siwek, K. (2018). Nastolatek a depresja. Praktyczny poradnik dla rodziców i młodzieży. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne Faber,

A., Mazlisch, E. (2013). Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły. Poznań: Wydawnictwo Media Rodzina Gordon, T. (1993).

Wychowanie bez porażek. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Postaw na Rodzinę – Mamy dla siebie czas !!!   

 Kolejne zajęcia zrealizowane w ramach kampanii „Postaw na rodzinę – Mamy dla siebie czas” tym razem w klasie III. Poruszyliśmy temat wartości jaką jest rodzina, czym ona jest i jak wiele dla nas znaczy, a podczas wykonywania pracy plastycznej w tle towarzyszyła nam muzyka związana z rodziną np. Cleo-Dom, Magda Bereda – Co na to rodzina, Cleo & Kwiatkowsky – Bratnie dusze.

Na koniec dwugodzinnych zajęc nie zabrakło zabaw ruchowych w ramach relaksu i nagrody za świetną współpracę :)  

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ŚWIATOWY DZIEŃ ZDROWIA PSYCHICZNEGO - 10 PAŹDZIERNIKA 2020

Zdrowie psychiczne - przyjęta w 1948 konstytucja Światowej Organizacji Zdrowia określa je jako pełny dobrostan fizyczny, psychiczny i społeczny człowieka. 

Stres - w obiegowym pojęciu stresem określa się stany emocjonalne spowodowane różnymi czynnikami środowiskażycia i pracy zawodowej, które mogą miećniepożądane konsekwencje zdrowotne lub powodująogólną, nieokreśloną uciążliwość życia. Przywykło się sądzić, że stres jest czymś złym, zapominając o tym, że określony poziom tego zjawiska jest niezbędny i chroni przed uczuciem znużenia i znudzenia. Bez stresu nie da się żyć.Stres to reakcja mobilizacyjna organizmu człowieka, umożliwiająca zaadoptowanie się do wymagań stawianych przezśrodowisko, w którym żyje. Chociaż stres faktycznie ma dwa oblicza (pozytywne i negatywne), to jednak częściej mówi się o jego negatywnych konsekwencjach.